27 juli 2018

Vergeef mij


Een half uur
Een half uur staarde ik naar een beeld van U
Geschilderd, eigenhandig
Met een hand en vingers die nog redelijk stevig en subtiel
Een penseel konden vasthouden


Plotseling zie ik opnieuw Ùw lijden
Uw gebogen hoofd
Uw terneergeslagen ogen
Veracht tot op het bot
Gehoorzaam tot aan de eenzame dood
Een gruwelijke kruisdood

Enigszins verlegen raak ik Uw gezicht aan met mijn hand
Langzaam glijden mijn pijnlijke vingers over Uw stukgeslagen wang
Heer, niet de Romeinen,
en niet de Joden
Nee, ìk heb U gedood
Gekruisigd met mijn zonden..


Vergeef mij
Vergeef mij dat ik medeschuldig ben
Koning der koningen;
Kruisig onze zonden, met Uw bloed,
Elke dag opnieuw

Amen


-|-|ans

23 mei 2018

Stilte schenkt innerlijke Rust


Na mijn vorige blog over Rome en de paus een vervolgje op het Rooms katholicisme. Namelijk hun schitterende, soms sobere maar ook rijke kathedralen. En toch, ik houd ervan. Niet die kathedralen vol goud en beelden welke je vaak aantreft in Italië, Oostenrijk en Duitsland. Ik ben meer liefhebber van de sobere uitvoeringen. Een gemiddelde katholieke kerk, in Frankrijk bijvoorbeeld.

De rust die deze interieuren uitstralen. De stilte. De lichtinval door de vaak eeuwenoude glas-in-lood ramen. De geur. Het beeld van de lijdende Christus, die je niet kan ontgaan!

Ja, ik hou van deze Stilte.
Het geeft mij zó veel meer (innerlijke) rust dan de Evangelische zalen vol mensen, die gaarne worship-liedjes zingen. Met de handjes in de lucht, zeg maar.. Op zondag dan. Want doordeweeks worden de zalen meestal voor iets anders gebruikt. Verhuurd dikwijls, wat begrijpelijk en logisch is daar de kosten gedekt moeten worden van het kolossale gebouw of dat kleinere zaaltje waarvan maandelijks de huur moet worden opgebracht.

Auxerre, Frankrijk

Er zijn dus zeker zaken waar ik als Protestant de Roomsen in benijd: Hun kunstige kathedralen. Waar je je zo heerlijk even kunt terug trekken. Ik houd ervan. U?
Want de meesten zijn áltijd open. Daar wij onze (protestantse/evangelische) "godshuizen" doordeweeks meestal dicht hebben 'voor publiek'. Welk één aanfluiting... De synagoge, de Tempel, waren die ook niet elke dag open? Waar is het hierin misgegaan in de Reformatorische (waar al het Evangelische uit voortvloeit), geschiedenis?

Een uitspraak welke mij welgevallig is, van iemand die óók graag en liever een (katholieke) stille kerk bezoekt om God te ontmoeten:

"Hoe meer ik Hem ken, hoe minder ik van Hem begrijp,
en hoe meer ik in Hem geloof."
~Matthijn Buwalda

En als er dan toch geen kerkje in de buurt is, doe mij dan gewoon groene kathedralen! De Schepping zelf. Dáár kom je pas thuis.. 






Varengeville-sur-Mer, Normandië

Killarney, Ierland

Zwarte Woud, Duitsland

Leuk, Zwitserland

Comomeer, Italië

 Auxerre, Frankrijk

Rouen, Frankrijk

 Dieppe, Frankrijk

Köln, Duitsland

Menaggio, Italië

Tremezzo, Italië

Freiburg, Duitsland

Münster, Duitsland

 Dortmund, Duitsland



30 maart 2018

Kruisdragen; de weg naar Verlossing


De Kruisweg.

Romeinse soldaten trekken de koningsmantel van Jezus' lichaam.
Door vastklevend bloed worden de geselwonden nòg verder opengetrokken.
Ze doen Hem Zijn eigen kleren weer aan.
Twee soldaten leggen hardhandig een dwarsbalk op Zijn schouders.
Ze spotten met de Maker van het universum.

Soms is het bijna stil.
Dan weer een luidruchtig joelen en jennen.
Sommige huilen.
Mannen verkrampen van verdriet.
Ze wenden hun hoofd af.
Vrouwen jammeren.
Ze slaan de handen voor hun gezicht.

Jezus strompelt verder.
Doornen prikken in Zijn hoofd.
De weg van het paleis van Pilatus naar Golgotha is een kleine kilometer.
Heel ver is het niet.
Maar de Meester begint steeds meer te wankelen.
De Kruisweg. Het is een Lijdensweg.

               
Op bevel van enkele soldaten neemt ene Simon van Cyrene, een donkere man,
het dwarshout van Jezus over.
Vrouwen slaan zich in Joodse traditie op hun borst en blijven weeklagen om Hem.
Een menigte van mensen volgt de lijdende Christus.

Plotseling keert Jezus zich tot enkele vrouwen (Lukas 23:26-31:
"Dochters van Jeruzalem, huil niet om Mij. Huil liever om jezelf en je kinderen, want weet, de tijd zal aanbreken dat men zal zeggen: 'Gelukkig wie onvruchtbaar is, gelukkig de moederschoot die niet gebaard heeft en de borst die geen kind heeft gezoogd.' Dan zullen de mensen tegen de bergen zeggen: 'Val op ons neer!' en tegen de heuvels: 'Bedek ons!' Want als dit gebeurt met het jonge hout, wat zal het verdorde hout dan niet te wachten staan?"

Midden in Zijn eigen lijden, profeteert Jezus dat Zijn volk een groot lijden te wachten staat ...

De weg loopt nog een klein stukje omhoog.
Jezus' moeder heeft de hele weg meegelopen, dicht bij Hem.
Sommige discipelen zijn ook getuige.

Golgotha, de Schedelplaats, nèt buiten Jeruzalem;
Een Romein biedt Jezus wijn met een pijnstillend middel aan.
Jezus proeft eraan, Zijn keel is droog, Hij heeft dorst.
Maar de Meester weigert er verder van te drinken.
Jezus laat zich niet verdoven..
Gods Zoon wil Zijn lijden volkomen dragen.
Deze gifbeker smaakt bitterder dan bitter.
De executie van de Verlosser is begonnen, als een Pesach-lam; het Lam voor ons geslacht.
Om ook jóu te Verlossen.



p.s. Wil je Mij volgen? neem dan jóuw kruis op je


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...