Dwergvinvissen & Eeuwige momenten

Van een afstandje lijken het dolfijnen. Héle grote dolfijnen, dat wel. Maar hoe langer je kijkt en dat lijkt héél lang als je zo opgewonden bent, des te meer besef je dat het eigenlijk geen dolfijnen kunnen zijn. Maar wat zijn het dan wel?

Het zijn walvissen! Dwergvinvissen om precies te zijn. Gemiddeld 7 á 8 meter lang. Kijk, ze spuiten. Ze hebben duidelijk plezier in de hoge zomertemperaturen die ze in dit land nìet echt gewend zijn.
In het zonnetje op het heldere oceaanwater van de Galway Bay gaven ze ons een gevoel van ongecompliceerd geluk. Niet opgedrongen. Gratis. Amazing.

Van die momentjes die dan even eeuwig lijken te duren, weet je wel ... En dat is dol fijn!

Dwergvinvissen langs de kust van Galway Bay, Ierland

Ik moest denken aan een filmpje dat ik ooit zag op youtube. Het filmpje laat zien hoe voorbijgangers in een klein bootje een grote bultrug bevrijden uit een visnet waarin deze verstrikt was geraakt. Locatie: Zee van Cortés in Mexico, dichtbij Californië.
Goed, nu ben ik een redelijke huilebalk, dus kon het aan het einde niet drooghouden toen ik dit filmpje voor de eerste keer zag.
Bekijk hem ook eens. Van begin tot einde, zonder vooruit te spoelen.. 't is amázing:

Toen ik die stuk of 12 walvissen zag zwemmen daar aan de Ierse westkust, kreeg ik dat amazing -gevoel weer even terug. Een gevoel dat mij mijn pijn éven deed vergeten. 

Het leven is onbevattelijk, maar soms zo schitterend. Vermoeiend, pijnlijk, maar meer dan de moeite waard. Het is namelijk zo veel meer dan het tijdelijke en snelle 'hier & nù!'...

Oneindig meer.
Eeuwig.

   -|-| /-\ |\| S

Ragebol's recht

Rechtbank Utrecht, november 2006.
Direct bij binnenkomst in de rechtszaal zie ik achter het desk mevrouw de rechter zitten.
Een vrouw met grijs gekortwiekt plukjeshaar dat mij doet denken aan een ragebol welke al decennia lang in de hoek van de bezemkast doelloos stof staat te happen.
Er zit slechts één heer achter het houten schot. Het is de griffier die mag notuleren wat er zoal gezegd en gedaan wordt. Dit beloofd niet veel goeds ...

De vraag rijst op of het überhaupt nog zinvol is om mijn situatie toe te lichten.
Heb het namelijk niet op vrouwelijke rechters met kort haar ;-)
Haar ogen verraden iets: Ze heeft geen enkel verlangen mij in mijn gelijk te stellen.
Wat ik zie zijn een stel feministisch wilde ogen die leeg en chagrijnig de wereld bezien.
 Een wereld met ìets te veel fake.
  Ik krijg dorst, en honger..
    naar gerechtigheid ...

D.J. O'Sullivan

Ik zit in een periode van mijmeringen en weifelende weemoed.
Mijn gezondheid gaat sinds een jaar tè snel achteruit. Een bijkomende slopende zenuwziekte maakt het leven slepend..
Levensvreugde moet dan meestal in de kleinste dingen worden gezocht. En dat lukt aardig.
De opspelende onzekerheid verslaat soms de dag.. Hoe moet het nu verder?
Normaal lopen wordt moeilijker en zeker geen hele einden.
En dan? Dan ga je terugdenken aan de mooie dingen die zijn geweest.
Foto's kijken. Weg dromen, het liefst vliegend. Reizen.
Reizen in je hoofd ..

Zo komt het dat ik dan zomaar weer in Ierland ben ;-)
"D.J. O'Sullivan", het felrood gekalkte kruidenierswinkeltje in Sneem. Hier ligt de sleutel van vakantiehuisje #2 voor ons klaar. In een 37 jaar oude envelop.. Met bijna 700 inwoners is Sneem een redelijk grote plaats voor de begrippen van dit gebied. 
(Overigens vierden Prinses Beatrix & Prins Claus met hun 3 jonge prinsen hier de zomervakantie van 1978. Ook de Franse president Charles de Gaulle bracht zijn pensioentijd graag door in en om Sneem.)

Sneem, 13-06-2013

De kruidenier zelf kon maar zo de hoofdrolspeler zijn uit een retro stripverhaal. Ouderwets lieve kop, antieke bril en een ruitjesblouse met een spencer. De laatste in een kleur die in Nederland met een beetje geluk alleen bij C&A te koop is. Op weg naar huisje #3 in Dingle, komen we voor de laatste keer voorbij de foodstore van D.J. O'Sullivan. Even wat gekoeld drinken kopen.

Op een plank achter de toonbank staan een paar leuke mokken. Ik vraag aan D.J. of ik ze van dichtbij mag zien, kies de mok met de minste beschadigingen en zeg hem "deze er ook bij, alstublieft."
Dan maakt hij me duidelijk dat hij er graag 2 euro van wil maken, in plaats van 2,25. Dit gaat gepaard met een aandoenlijk hoog Mr. Bean gehalte. Mijn hart juicht. Heerlijk!
Zo moet het leven ooit bedoeld geweest zijn..

Sneem, 19-06-2013

Dear Lord, when it comes my time,

if You don't have room for me there in Heaven, let me stay in Ireland.

That'll be close enough ...

Het voelt alsof de tijd hier een halve eeuw is terug gezet. Wat een ontspannen sfeer.
Een jongeman pakt zonder dat D.J. het ziet een pakje kauwgom en legt het geld naast de kassa. De dagelijkse groenten worden geleverd: 12 aardappels, 2 kroppen broccoli, 2 bosjes wortels en 5 uien..

In deze contorijen hoef je je auto nergens op slot te doen, is de oceaan altijd dichtbij, zijn de heuvels altijd groen, schijnt na de dagelijkse regenbuien altijd even de zon en wordt er zelfs in de kleinste plaatsjes Guinness getapt..
Als er één stukje aarde, één land vergeleken mag worden met de hemel-naar-wens, dan is het wat mij betreft Ierland :-)

     -|-| /-\ |\| S

Novotel met zwembad en Mandela

Categorie: "herinneringen om saaie sneeuwloze donkere winterdagen door te komen."

Ooit was ik niet ver bij wijlen Nelson Mandela vandaan. Misschien zo dichtbij, dat het in meters is uit te drukken. Dat was bij het Novotel in Arusha, Tanzania. Mijn goede vriend Martin en ik waren van plan te gaan zwemmen. 
Het was zo'n typisch een na laatste vakantiedag waarin je de tijd moet doden. Het liefst zo aangenaam mogelijk.
Zwemmen in Oost-Afrika was er nog niet van gekomen daar we te druk waren geweest met Kilimanjaro's beklimmen en cheetah's filmen. Zodoende.. ;-) Navraag leerde ons dat er geen openbaar zwembad is in Arusha. Maar er was wel een mogelijkheid om te zwemmen in het zwembadje van het Novotel, net buiten de stad. Inpakken, taxi aanhouden, en gáán.

Bij aankomst bleek het een drukte van belang bij de ingang van het Novotel. Eenmaal uit de antieke Peugeot 504 taxi gestapt, banen we ons een weg door een rits lange Mercedessen. Camera's met het logo van CNN draaiden. Een rode loper lag uitgerold.
Wat is hier aan de hand?!

Op zo'n 25 meter van de ingang werden we tegengehouden door een zwarte Schwarzenegger met spiegelende zonnebril en kaki commando outfit inclusief de nodige wapens.
Nog even geduldig wachten, jullie. Er moesten nog wat mensen instappen. Oké, omdat jij het bent.
Op de kentekens van de verlengde Mercedessen was in hoofdletters te lezen: Rwanda, RSA, Uganda, Mozambique.
Tijdens het wegrijden van de auto's mochten we naar binnen. Van opwinding struikel ik over de rode loper... De lobby stond nog vol met hoogwaardigheidsbekleders die interviewtjes weg gaven.

Het zwembad bleek nogal klein, maar gezien we toch de enige enthousiastelingen waren was het meer dan prima.

Mount Meru Hotel, voorheen Novotel Arusha

Pas ná dat we de eerste rimpelingen op het slapende water veroorzaakt hadden, drong het tot ons door dat we.. ja, werden bekéken zeg maar. Door heel veel mannen. De meeste in 9-delig pak.
Terwijl ze nog na-vergaderen genieten ze aan keurige tafeltjes van hun drankje in de tuin van het Novotel. Met stomme verbazing kijken ze naar het water dat langzaamaan steeds grotere kringen vertoont. Het is duidelijk dat ze zich ergeren aan het geplons van deze blanke toeristen, waarvan één zelfs blond.
Op de achtergrond wordt er een pose geoefend voor wéér een interview.

We probeerde de situatie met humor te overwinnen, maar het beschamende gevoel verloor van de gemaakte nonchalance.

Vanaf de 'ligweide' versierde Mount Meru ons uitzicht. Een berg van ruim 4500 meter hoog. Wat een prachtige achtergrond! We trekken een paar baantjes met zo min mogelijk spetters maar houden het niet veel later toch maar voor gezien..
Het is ondanks de prachtige locatie in deze exotische hoteltuin niet prettig zwemmen met al die ongevraagde aandacht, haha.

Masai Mara, februari 2000

"After climbing a great hill, one only finds that there are many more hills to climb."
― Nelson Mandela

Afijn, de volgende dag kochten we een krant. De Tanzaniaanse "Daily News". Tot onze stomme verbazing (lees: naïef) lezen we het verslag van de internationale vredebesprekingen die gehouden werden in het Novotel te Arusha... Met de aanwezigheid van o.a. presidenten Mbeki en Chirac werd er gematigd positief (of zoiets) terug gekeken op de top die onder leiding stond van ..... Nelson Mandela. 

Oké, vandaar dat overdreven trompetgeschal, die dubbel verlengde Mercedessen en rode loper.

We waren dus nèt te laat.

Veel later begreep ik dat het allemaal om de vrede in Burundi te doen was.

Hoewel president-af zal Mandela ongetwijfeld in de presidentiële suite op de bovenste verdieping vertoefd hebben. Misschien genoot hij stilletjes van het imponerende uitzicht op Mount Meru en Mount Kilimanjaro in de verte?

There are many more hills to climb, fluisterde hij zachtjes. En hij nam nog een slok van zijn koude Tusker. Of was het een Kilimanjaro? ..

   ~ |-| /-\ |\| S
 

Avontuurlijke naïviteit

We moeten een telefoontje plegen naar het thuisfront. Niets geks aan, zou je zeggen.
Nou.. wèl wanneer je in een sterloos en warmwaterloos hotelletje in een achterbuurt van Nairobi vertoeft..
Mijn goede vriend Martin en ik wandelen, na ons te hebben volgestouwd met goede moed, ons met derdehands kalasjnikov en politiestok bewaakt hotel uit.

Martin houdt de eerste en (niet) beste taxi aan. Eigenlijk is het niet veel meer dan een op een plastic Trabant gelijkende zeepkist met een dashboard van triplex. Het rijdt.
We geven de piepjonge taxichauffeur opdracht ons bij een grote telefooncentrale af te zetten. De arme jongen ruikt natuurlijk geld.. Het is warm boven de betonnen straten van Kenia's hoofdstad. Maar het zweet breekt me sowieso wel uit. Het jochie mompelt wat, we verstaan hem niet. Hij draait zich om vanachter het stuur en kijkt ons met wilde ogen aan: Of we geïnteresseerd zijn in drugs. Martin antwoord snel "no, no", terwijl ik me nog bedenk welke medicijnen het kereltje nu precies bedoelde.. We kijken elkaar aan.

Maasai kinderen, Kenia

Eénmaal bij de telefooncentrale (destijds enige plek om naar Europa te bellen) geven we al snel de moed op wanneer blijkt dat we te weinig schillingen bij ons hebben. Ons plan wijzigt. Rechtstreeks ons 'hotel' weer opzoeken! Lópend.. Niemand aanhouden, niemand aankijken. Enkel water kopen. Véél water voor de geplande safari die de volgende dag start. Naïviteit viert hoogtij bij deze 2 blanke jongens uit Nederland en we vragen een braaf genoeg uitziende zwarte jongen of hij een supermarkt weet waar we water kunnen kopen. De jongeman maant ons achter hem aan te lopen, hij weet wel wat..

Terwijl we onderweg voldoende gelegenheden zien waar water te koop is blijven we onnozel als we zijn deze twijfelachtige figuur volgen. We belanden in een restaurant waar de man ons plotseling vertelt dat hij een vluchteling uit Soedan is. Een oorlogsvluchteling en dus illegaal. Hij kan zomaar op straat door de politie doodgeschoten worden, zegt ie.. Hij verteld verder: Morgen moet hij in Mombassa zijn om van daaruit naar Dar es Salaam te kunnen reizen, de politieke hoofdstad van Tanzania. Hier kan hij dan veilig een vlucht pakken naar Nederland. Zijn plan is om landbouw te gaan studeren in Wageningen.. Met de nodige drama laat hij nog een schotwond in zijn schouder zien. Ik geef Martin een dringend oogwenkje om duidelijk te maken dat we hier hèèl snel moeten wegwezen.

Avontuurlijk Nairobi

Zonder ook maar één fles water in de hand, lopen we het restaurant uit en worden direct aangehouden door twee Keniaanse mannen die je als je niet beter zou weten verdenkt van jehovah's getuigen. "Hello gentlemen, did you speak that man inside?! What did he say?! We are from the Gòvernment, follow us!!" Kijk mijn vriend aan en fluister: "leugens, doorlopen, kom op, moven hier." Maar Martin wil altijd winnen, en wint het zelfs met een spelletje wie is de naïefste van het land  ;-)




We lopen met deze figuren mee en voor we het beseffen staan we in een louche leeg pandje. De heren sommeren ons aan een tafel te gaan zitten die mij absoluut nìet doet denken aan een tafel waar de vrede wordt getekend..
"You want trouble?!" Wie, wij? Nee natuurlijk niet. Ze eisen al ons geld. Dan zeg ik dat we niets hebben, op de 22 dollar na die in mijn safaribroek hangt. Deze zijn al gauw in hun zakken verdwenen. Nu worden ze nòg agressiever (lees gefrustreerd) en eisen meer.
Op dat moment antwoord ik met mijn belangrijkste Engels ooit: "we are very angry now!" waarop ze opeens snel de deur van het duistere tentje voor ons open doen. We staan weer op straat. Wat was ik bang.. Maar we zijn nog niet op onze hotelkamer..

Cheeta in Masai Mara National Park

We lopen in een stevige stilzwijgende pas en veelal naar de grond starend richting ons 'hotel'. Onderweg joelen groepjes atletisch gevormde Kenianen ons "hé miljonairs!" toe. Als ware cheeta's blijven we de vaart er in houden. Alsof we in een waas van prestatiedrang midden in het wereldkampioenschap snelwandelen beland zijn. Na wat zwerven herkennen we plotseling de niet geasfalteerde wijk en daarna ons verblijf.

Nooit gedacht dat ik me zó opgelucht kon voelen bij het zien van een pikzwarte man met kalasjnikov in grijs clownesk Khadaffi kostuum...
We zijn binnen. Maar in Afrika ligt om iedere hoek een nieuw gevaar ;-) Op de trap vraagt een meisje of ik zin heb om mee te gaan naar haar kamer. Maak haar vriendelijk duidelijk dat ik toch liever mijn eigen bed opzoek, zonder haar. Met trillende handen doen we de deur open van onze kamer die we delen met een jong stel kakkerlakken. Ploffen neer op ons bed. Pffff.
Zucht.... 
Welkom in Nairobbery.

Geboortepakje en een naaktslakje

Heb vaak heimwee naar het Paradijs. Steeds meer eigenlijk. Aangewakkerd door o.a. pijn, eenzaamheid, prachtige natuur of gewoon een 'simpele' warme douche. Het paradijs: Gewoon in je Adamskostuum door de natuur banjeren, geen eenzaamheid voelen, een visje eten en nooit (meer) gestoken worden door muggen, teken of andere irritante zondeval-achtige nare beestjes..
Herkenbaar, die paradijselijke heimwee?

Paar weken geleden begroette ik een onverwachte bezoeker in de badkamer: Een naaktslakje. Het was niet in mijn eigen donkere badkamer, maar zo één waar je heerlijk een raampje kunt opendoen en dan een beek met watervalletjes hoort stromen, weet je wel ..

Finnihy River - Kerry, Ierland

Vond het een komisch moment; een naaktslak tegen de douchewand. De gedachte die bij me opkwam, terwijl lavendelschuim langs mijn lichaam droop, was dat deze slak zich niet hoeft uit te kleden om schoon te worden.. Geen huisje, geen kleding. Gewoon hélemaal naakt.

Is het niet zo dat wanneer wij ècht de Heer willen ontmoeten, wij naakt voor Hem zullen moeten staan? Bedoel uiteraard niet in ons 'geboortepakje', maar dat onze maskers bij Hem niet werken. Geen fratsen.
Wij kunnen ons voor de Here Jezus niet verbergen, gelukkig ...
Eigenlijk best een bevrijdende gedachte, niet?


 

Witte jas en rode nagels

September 2006.

Inmiddels was ik gediagnosticeerd met de Ziekte van Lyme. Ik moest opnieuw in Nijmegen zijn. Dit keer in het St. Radboud. 

Haar dunne lange vingers eindigen in bijna even lange knalrode nagels.

Haar gemascaradeerde ogen maken mij stiekem angstig. Ze doen me in combinatie met haar haardracht, ingevallen wangen en magere gestalte denken aan een voorbijvliegende heks die elk moment een pot stinkend slijm over me heen zal storten.

Nee, nooit eerder was ik dichter in de buurt van een heuse heks..

Ik kom voor de uitslag van een bloed-en hersenvocht onderzoek naar antistoffen op borrelia. Dit is de bacterie die de Ziekte van Lyme kan veroorzaken. In mijn geval Neuroborreliose.

Het bloed blijkt voor de 4e keer 'positief' en dat in vier verschillende laboratoria met 2 methoden. Maar het hersenvocht (liquor) is negatief en dus vertelt de verklede heks (of omgetoverde dokter) met haar zwarte ogen mij dat het geen Lyme kan zijn. "Want het hersenvocht is negatief." Op Internet had ik inmiddels gelezen dat bij chronisch Lymepatienten slechts in 9% van de gevallen de liquor positief is, zo bleek uit een Amerikaans onderzoek.

"Maar dokter, ...."

"Ja, ik ken en erken uw klachten meneer, en er bestaan zo véél onderzoeksresultaten, maar ik begin niet aan een intraveneuze behandeling voor deze verschijnselen."

"Maar dokter, ...."

"Het spijt mij meneer, ik heb 10-tallen patiënten zoals u gezien. En hoe heftig het ook kan zijn, u moet met deze klachten leren leven."

"Ja, het is zeker heftig dokter, maar ..."

"De klachten met beperkingen die u heeft is een aanslag op elke relatie. Het heeft al heel wat huwelijken gekost."

"Nou, 't heeft ons juist dichter bij elkaar gebracht hoorr!", antwoord mijn toenmalige vriendin.

" ... @#$% ... "

De blik van de dokterin wordt nu nòg killer en ik vrees dat ze elk moment haar vliegbezem tevoorschijn tovert..

"Tja, wat nu dokter, kunt u verder ècht niets voor mij betekenen?"

"Ik raad u haptonomie aan. Een sessie bij de psychiater kan ook positief uitwerken."

"Jaja oké, nou vriendelijk bedankt hoor dokter."

   

Soms heb je een Duitsland nodig

Toen ik nog jong(er) was reden we als gezin vaak door Duitsland.
Zelden bleven we er langer dan een half-uur durende parkeerplaatsstop.
Voor de warme koffie of chocolademelk en witte bolletjes met gebraden gehakt van moeder. Niets was lekkerder..

Toen ik ouder werd was ik altijd weer blij wanneer we Duitsland achter ons lieten want dan was het nog maar 2 uur rijden naar onze bestemming; de bergen van Oostenrijk of Zwitserland.

Toen ik zieker werd, werd de autorit über der Deutsche autobahn nog minder interessant. Zo snel mogelijk doorheen racen dus.

Ik moest hier aan denken toen ik gisterenavond opkeek naar een redelijk heldere sterrenhemel.

.. dezelfde sterren die Abraham zag ..

Ze stonden nog steeds aan de Pruisisch blauwe hemel.
En ik dacht aan het feit, hoewel mijn zicht minder wordt,
wat een wónder het is om te kunnen zien!

Toen ik eens met enkele speciale mensen in de auto zat, en door hetzelfde Duitsland reed als 25 jaar eerder, gingen mijn ogen open en zag ik hoe schokkend mooi Duitsland kan zijn.

De vakwerkhuizen, sauerkraut mit bratwurst, de schone raststätten, de Allgäuer Alpen, de talrijke karakteristieke kerktorens, romantische kastelen en groenblauwe meren.
En toen we de heldere nacht inreden,
op nog steeds diezelfde 'oneindige' autobahn van vroeger,
verschenen weer de twinkelende 'sterren van Abraham'.

De wereld veranderd, mooie dingen verdwijnen, geliefden sterven..,
maar sommige dingen veranderen nòòit.
Het leven is goed, want Gód is goed.
Misschien moeten wij daar opnieuw en opnieuw aan herinnerd worden, soms door ogenschijnlijk gewone dingen..

Soms hebben we een Duitsland nodig, om te herontdekken
wat een zegen het is dat je kunt zìen.
Om te mogen weten dat ondanks alle moeite van het leven,
God Goed is.

Om te ervaren dat je leven een geschenk is.
Je grootste Geschenk..
Gekregen van de God van sterren en Duitslanden.
Van de Schepper van hemel en aarde,
de God van genade,
de hemelse Vader,
die ons keer op keer vergeeft,
en ook jou onvoorwaardelijk liefheeft ...

Ik zie ik zie wat jij niet ziet

Ooit stond ik in een kring in een stacaravan. Met mensen die door het leven wenste te gaan als gebedsgenezers en profetessen. Een soort Jomanda's maar dan anders. Niet minder eng.. Visioenen werden gedeeld. Ik zou over een paar jaar op de schaatsen mijn kindje in een stoel vooruit duwen. Alles zou weer goed komen. Een ring met rode steen was iets waar definitief afstand van gedaan moest worden om 'alle demonen terug te sturen naar de dorre vlakten waar ze thuis horen'. Huh, ring met rode steen?? Kreeg de indruk dat hier een ouderwets ik-zie-ik-zie-wat-jij-niet-ziet spelletje werd gespeeld en waande me weer even een jongetje van tien.

De meest creatieve tongentaal werd gebezigd. Voelde ter plekke weinig geestelijkheid. Geen open oprechte liefde voor Jezus. Kreeg eerder het gevoel dat God compleet belachelijk werd gemaakt. Dat idee heb ik overigens wel vaker: Dat sommige christenen met hun luid geroep om en voor genezing God niet "groot maken" zoals dat heet, maar juist akelig klein. (als dat mogelijk was..)

Toch hoopte ik stiekem ergens in een heel klein hoekje van mijn hart dat de toverachtige spreuken zouden 'werken'.
Dat ik eìndelijk van mijn idiote pijn af zou komen!
Een kat in het nauw maakt rare sprongen, nietwaar? 
Ja ik ben wat rare 'ego's' tegengekomen op mijn weg naar genezing.

Tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds niet in staat om alle hindernissen op de weg naar genezing succesvol te overwinnen..
Maar de Heer is mij nabij. Ben een dankbaar mens omdat ik geloof en zeker weet op een Dag voor Hem te staan:
Dag vriend, geloof je Me nu? ... welkom in Mijn Vaders huis ..

Psalmen en Pinguïns



Er zijn van die momenten in ons leven dat we wat vaker dan normaal terugdenken aan vroeger.

Momenteel zit ik dus in zo'n fase.. :-)

Denk de laatste tijd regelmatig terug aan 'de kerk van mijn vader'.

De mannen in het zwart

Als ik die coole pinguïns op TV zie waggelen in die prachtige natuurdocumentaires, ik kan het ook niet helpen, maar dan denk ik vaak aan "de kerkenraad".
Die mannen kwamen keurig in een rij als laatste de kerk binnen. Maar zij hadden wèl het mooiste plekje. Terwijl menigeen om 10 minuten voor half 10 moest vechten om een stukje hout voor hun achterwerk.. Ná 10 voor half 10 bestond het risico dat je belandde op een James Bond-achtig uitschuifplankje. Zo’n verslapene zat dan anderhalf uur op 20 bij 20 cm.

Het was zeg maar de goede oude tijd. De tijd dat de kerk zondagsmorgens nog uitpuilde.

's Middags trouwens ook..

De mannen in het zwart. Zij zaten iedere "eredienst" vooraan. De opmerking van Jezus "de laatste zullen de eerste zijn" nam de kerkenraad (hierna te noemen: pinguïns) in dit opzicht dus wel héél letterlijk. Wanneer de deur van de "consistorie" precies om 5 minuten voor half 10 openging, gaven de mannen één voor één de dominee een lowfive en namen ze plaats in de stijlvolle 3-rijige houten 'dug-out'. De mannen met weinig tot enige ervaring in het ambt, zeg maar de ezelspinguïns, namen plaats op de achterste en middelste bank. De ervaren rotten in het vak, de zwartvoetpinguïns, in de voorhoede. O ja, er was een speciale tweede dug-out, daar gingen de overgebleven diakenen zitten. Zij zaten in de startblokken om tijdens de laatste Psalm vóór de preek de collecte op te halen. "De Heere zegene u, én uw gave" .. Jaja.

De binnenkomende rij 'men-in-black' werd ná de "ouderling van dienst" steevast gesloten door "de dominee". Hij nam de positie van rechtervleugelspits in. De ouderling-van-dienst, de first pinguïn, wist van tevoren dat hij mocht bidden en danken voor en na de eredienst en sommige pinguïns hadden enkel al om die reden een slechte nacht gehad.

Na de mededelingen 'besteeg' de dominee, meestal in advocatentenue, zijn podium. In goed jargon ook wel kansel of preekstoel genoemd.

Zingen
Niets werd aan het toeval overgelaten..

Veilig omkaderd op een houten bord, werden met spierwitte plastic letters (Xenos-style) de te zingen psalmen vermeld. Een spontaan (nieuw) lied zat er dus niet in. Kolossenzen 3:17 werd gelezen: Prijs de Heer met psalmen, gezangen en geestelijke liederen. Een enkele keer piepte er dan ook een gezang tussendoor. "Enige gezangen" waren immers door bobo’s in het verre verleden geschikt bevonden voor den eredienst.. Op hee-lee noot werd met enige regelmaat ook Psalm 98 gezongen: "Zingt, zingt een nieuw gezang den Heere". Maar het nieuwe gezang?.. helaas, dat kwam er nooit. Psalm 40:4a kon dat ook niet veranderen.

Ook de kerst- of paasliederen werden zorgvuldig van tevoren uitgekozen en op een A4-tje gedrukt. Toentertijd heette dat nog stencil. Een papiertje dat keurig klaarstond op een soort boekenplank onder een hoek van 60 graden, pal voor je neus. Een plank die ik overigens graag benutte om mijn opgevouwen been via de knie te laten rusten. Uiteraard wel met een Bijbel/Psalmen-boekje ertussen, in donkerbruin of gitzwart leder gebonden.

De liederen op het stencil werden vóór de dienst gezongen. Het was immers een eredienst hè, daarin kon dus geen plaats zijn voor àndere mooie geestelijke liederen. De dominee besteeg in een kerst-of paasdienst dan ook niet eerder de preekstoel voordat deze (meestal vier) liederen waren volbracht. Nadat iedereen het papiertje had opgevouwen verdween het keurig in haar handtasje of in zijn binnenzak en kon de dienst pas ècht beginnen ...

Daarna was het weer de hoogste tijd voor de ruim 200 jaar 'oude' psalmen, begeleid door een reusachtig pijporgel. Volgens sommige het enige eerbiedige of geschikte instrument voor een eredienst. Vooral bij het zingen van Psalm 150: Looft Hem met hoorngeschal, trommels en snarenspel  :-D

Ik heb me recent laten vertellen dat de kerst- en paasdiensten nog steeds beginnen met eenzelfde soort voorprogramma. Vandaar dat deze diensten een kwartier eerder aanvangen.

Net als vroeger. Some things never change.

Hoe zouden deze mensen 300 jaar geleden eigenlijk kerkje hebben gespeeld? Zònder 150 berijmde psalmen? En zònder orgel? Gelukkig maar voor deze mensen dat God juist hen ná 1773 geboren liet worden. Afijn.

Dat bijvoorbeeld Franciscus van Assisi al een half millennium eerder een bundel prima geestelijke liederen schreef, daar had kennelijk niemand bij stil gestaan.

Nee, in dè kark hoor je berijmde pezalmen te zingen  ;-)

Jesus is King

Wat ook bij de eredienst scheen te horen was het iets te luidruchtig verfrommelen van papiertjes van Anti-Flu of Karamelsnoepjes. En natuurlijk het doorgeven van de rol Mentos.

Dit werd vlàk voor de preek massaal  gedaan, zodat niemand in "Gods huis" er tijdens "de preek" last van zou hebben. Op de één of andere manier bleef het rolletje King hiervan gevrijwaard. Dit beroemde rolletje pepermunt kon gedurende de ganse preek als een soort eerste levensbehoefte door de rijen blijven gaan.

Een andere herinnering aan 'de kerk van mijn vader' is dat ik weleens bad of God de reusachtige kroonluchter stevig vast wilde houden. Mijn enige gebed tot nu toe, dat Hij àltijd heeft verhoord.. Want als dàt ding naar beneden zou gevallen.. wat een gevaarte is me dat!

Soms kwam de "Heidelbergse Catechismus" aan bod. Een bijna 500 jaar oud boekje met 52 hoofdstukken bestaande uit 129 vragen & antwoorden. Dikwijls werd hieruit de preek opgemaakt, een zogenaamde "Catechismus-preek". Bijvoorbeeld Zondag 20, zie foto. Tot op de dag van vandaag nooit begrepen wat hiervan de (meer)waarde is. Een commercieel trucje zat er niet achter want het was standaard mee gedrukt in de Statenvertaling.

Statenvertaling, berijmde psalmen, Geloofsbelijdenis, H.C. en de altijd bemoedigende "Dordtse leerregels".. Allemaal voor dezelfde prijs. Was dat laatste juist de truc misschien? haha.

Lichaam van Christus
Afijn, de Psalmen. Psalm 25 bijvoorbeeld: 's Heeren goedheid kent geen palen.. 
Ik dacht dan als 8-jarig kereltje: "palen?" .. ehmm, God is recht, dus zal Hij door ..? "Ehmmm, dat ben ìk ook". Tenminste, in die tijd was ik kaarsrecht. Een paal zelfs.. Afijn, je begrijpt mijn verwarring als jochie destijds.

Ik hou overigens veel van de Psalmen hoor. Eén van de mooiste Bijbelboeken!! En berijmde Psalmen vind ik ook heel mooi. Van welk jaartal dan ook ..

En om maar meteen alle misverstanden bij voorbaat de wereld uit te helpen:

Ik hou van de Kerk. Ja, ook van de kerk van mijn vader.

En ook van pinguïns met stropdassen..

Want de Kerk is het Lichaam van Christus.
Het is Gods "Plan A". En een Plan B bestaat niet. God liet òns achter, niemand anders..

De Kerk is niet van steen, hout en glas. Nee, de Kerk, dat zijn wij.

Dat zijn volgens Jezus zijn volgelingen: "Jùllie zijn het Licht van de wereld", zei Hij.

  bé His,

Meer over Gods "Plan A" in het volgende blog.

Jongetje

Dromerig kijk ik vanaf de bedrand naar buiten.

Ik zie een klein fietsje staan. Een héél klein fietsje..

Mijn gedachten flitsen opeens naar 30 jaar eerder. Maar ik blijf geconcentreerd kijken naar het heden. Naar dat eenzame fietsje daar op het wandelpad.

Slechts luttele seconden later, zie ik een jochie lopen. Blond haar. Van plan om op zijn fietsje te stappen.

Plotseling ziet hij een vogeltje fladderen, en nog één. Het fietsje blijft nog even staan.
Hij kijkt aandachtig naar de vogels die een voorjaarsdans maken om zìjn fiets.

De vogeltjes zien het jochie niet. Alleen elkaar nog.

Het jongetje ziet niets meer, alleen nog de dansende vogeltjes .. overrompeld door het lente-liefdesspel van deze twee koolmezen.

Het is vast de eerste keer dat hij dit ziet.

Mijn staren veranderd langzaam in heimwee. Ik denk aan een ander jongetje.

Ook blond. Hoogblond.

Niet klein meer, maar waarschijnlijk nóg groter. Nooit echt klein geweest eigenlijk. 

En ik herinner me hoe hij met eenzelfde gefascineerde blik kon kijken naar een pissebed of torretje. Naar vlinders en vissen. Sprinkhanen en krekels. Naar eigenlijk alles wat beweegt en kronkelt. Naar alles wat pootjes heeft, vleugeltjes of vinnen.

Úren zat hij in de tuin. Of tegen een steil stukje Alpenweide.

Te staren naar een dikke oorworm of grote sprinkhaan die hij zelf gevangen had.

Of zich te concentreren op een nieuwe vangst voor in zijn insectendoosje.

Ondertussen.. staar ik nog steeds door het raam.
De toekomst inkijken kan niemand, maar door dit venster zie ik zowel heden als verleden ...
In één frame gevangen.

't Leuke ventje stapt eindelijk op zijn fietsje.

Het andere jongetje.. ik mìs 'em! Want dat jongetje,

  hij is mijn grote held ...