"I Love to Tell the Story"

Serie-Hymnen #19

I Love to Tell the Story - 1866

Woorden: A. Katherine Hankey, 1834 - 1911
Muziek: William G. Fisher, 1835 - 1912

"En dan zullen ze de Zoon des mensen zien komen in de wolken,
met grote kracht en heerlijkheid."

―Markus 13:26

Dit is het verhaal van de Clapham Sect en een vrouw met de naam Katherine Hankey.

In het midden van de achttiende eeuw kwam in Engeland de Evangelical Movement op gang. Met de bedieningen van bijvoorbeeld John en Charles Wesley en George Whitefield.
Zij predikten de Rechtvaardiging-door-geloof-alleen. In diezelfde eeuw werd echter enkel nog de lage- en middenklasse met deze boodschap bereikt. Tegen het einde van de negentiende eeuw begon deze beweging ook eindelijk invloed uit te oefenen op en vanuit de upper class. Een bekende groep gelovigen uit de upper class was een groep die bekend stond als de "Clapham Sect". Vernoemd naar Clapham, een elitaire wijk in het zuidwesten van Londen van die tijd.

Tekening van de Clapham Sect

Eén van de bekendste inwoners van Clapham en tevens lid van de Clapham Sect was William Wilberforce. De latere staatsman en groot voorvechter van afschaffing van de slavernij. (Voor meer inzicht hierop is het goed om eens de film Amazing Grace te kijken.)

William Wilberforce

Hoewel destijds redelijk verguist hebben zij, de Clapham Groep, de Westerse (christelijke) wereld beduidend veranderd.

De groep bestond uit rijke filantropen, Bijbelstudie-studenten en andere oprechte christenen. De mannen van de Clapham Sect zette al hun talenten vrijwillig in om het Evangelie te verspreiden. Geld mocht hier bij voorkeur geen blokkade zijn. Ze gaven vrijgevig en bleven tevens vaak ook nog lid van de Anglicaanse Kerk. Speerpunt in hun bediening was de persoonlijke bekering en leiding van de heilige Geest. De rituelen en tradities van de kerk speelden voor hun geen belangrijke rol (meer).

De Holy Trinity Church in de Clapham Common, Londen.

De kerk waar Wilberforce met de Clapham Sect hun diensten hielden,

zie hier.

Binnen deze beweging waren vele invloedrijke mannen, inclusief leden van het Parlement welke zeer begaan waren met de armsten in het Verenigd Koninkrijk. Er wordt gezegd dat er geen andere groep binnen het Anglicisme zó'n grote invloed heeft gehad als de Clapham Sect.

Arabella Katherine Hankey, de schrijfster van deze hymne, werd geboren in 1834 als dochter van een rijke Engelse bankier. Hoewel haar familieleden prominente leden waren van de Anglicaanse Kerk, werden zij altijd geassocieerd met de evangelische stroming binnen deze kerk. Ook Katherines vader was een prominent persoon in de Clapham Sect.

Op haar achttiende begon Katherine met het opzetten van zondagsschooltjes door heel Londen. Met name bedoeld voor de jonge vrouwen (meisjes) die in de fabrieken werkten. Overigens waren zowel arm als rijk welkom. De zondagsscholen waren klein maar hadden toch een grote invloed op jongeren door heel Londen heen. Met als gevolg dat velen zich ijverig gingen inzetten als christelijk werker of zendeling.

Katherine begon daarnaast steeds meer te schrijven en de opbrengst van haar schrijfwerk werd gebruikt om buitenlandse zending-activiteiten te ondersteunen. Inspiratie om het geld hiervoor te bestemmen was haar broer die missionaris was in Afrika. Later werd deze motivatie nog groter toen zij haar broer in Afrika bezocht omdat hij ziek was. Toen zij met eigen ogen het zendingswerk van nabij zag kreeg Katherine een passie voor zending in verre landen.

In 1866, toen Katherine 30 jaar was, werd ze vrij ernstig ziek. (Niet bekend welke ziekte). Haar dokters adviseerden haar alle activiteiten te staken en minimaal één jaar op bed te blijven. Om de tijd te verdrijven begon ze tijdens haar langdurige periode van herstel te schrijven. In deze periode schreef ze een lang gedicht (poem). Dit gedicht van 100 verzen schreef ze in 2 delen: The Story Wanted en The Story Told.
Uit dit lange gedicht ontstond uiteindelijk de tekst voor het lied I Love to Tell the Story.

I love to tell the story of unseen things above,

Of Jesus and His glory, of Jesus and His love.

I love to tell the story, because I know ’tis true;

It satisfies my longings as nothing else can do.

Refrein

I love to tell the story, ’twill be my theme in glory,

To tell the old, old story of Jesus and His love.

Een jaar later werd een gedeelte van The Story Told voorgedragen tijdens een internationale conventie van de Young Men's Christian Association (YMCA). Het maakte de meeste aanwezigen stil en zéker ene William Doane. Doane was songwriter en schreef circa 2000 gospel songs. Hij gaf als eerste muziek aan het gedicht van Hankey.
Later was het pianohandelaar William G. Fisher uit Philadelphia die een ander deel van Katherine's gedicht op melodie zette. Tevens voegde hij het refrein toe, zie hierboven. Hij noemde het lied: I Love to Tell the Story, de hymne zoals wij hem vandaag de dag kennen.

Uiteindelijk herstelde Katherine Hankey van haar ziekte. Ze stierf op 77-jarige leeftijd, 1911.

Pasen 2016 ligt inmiddels alweer achter ons. I Love to Tell the Story is een hymne die vaak met Pasen wordt gezongen.
De hymne werd voor het eerst in 1869 in een hymnal opgenomen. Niet veel later won het lied wereldwijd aan populariteit, mede door de evangelisatiecampagnes van D.L. Moody en Ira Sankey. 

     ―|-| .

"My Jesus, I Love Thee"

Serie-Hymnen #17

My Jesus, I Love Thee - 1864

Woorden: William R. Featherston, 1846 - 1873
Muziek: Adoniram J. Gordon, 1836 - 1895

"Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefhad."

―1 Johannes 4:19

Adoniram Gordon

Wanneer je Internet afstruint op zoek naar wat beroemde mensen van weleer vonden van de jeugd van dat moment, kom je vaak onderstaand rijtje tegen. Ik zet ze even onder elkaar.

Maarten Luther zei ooit: "De jeugd van tegenwoordig is losbandig." Dat was in de 16e eeuw.

De Griekse filosoof Socrates zei rond 450 voor Christus al: "Jongeren van tegenwoordig houden te veel van luxe, ze hebben slechte gewoonten, lak aan overheden en respecteren hun ouders niet."

De beroemde filosoof Plato, een leerling van Socrates, herhaalde niet veel later: "De jeugd is rebellerend, steeds op zoek naar genot en neemt geen verantwoordelijkheid. Ook hebben ze geen respect voor hun ouders."

In een 6000 jaar(!) oude Egyptische tombe is de volgende inscriptie te vinden: "Wij leven in een verdorven tijd. Jonge mensen hebben geen respect meer voor hun ouders. Ze zijn onbeschoft en ongeduldig, ze vertoeven in herbergen en hebben geen zelfbeheersing."

Waarom deze intro?
Omdat deze hymne geschreven is door een zestien-jarige. Inderdaad, 16.

William Ralph Featherston werd geboren in Montreal, Canada. De plaats waar hij nog voor zijn 27e verjaardag ook stierf. Heel veel meer weten we niet van hem. Wel bv. dat dit de enige hymne is die op zijn naam staat en dat hij deze dus schreef op zeer jonge leeftijd, 16 of zelfs 12 jaar jong. Het is duidelijk dat William al jong van Jezus hield. De woorden getuigen van een diepe liefde voor en van de Here Jezus.

We zijn allemaal jong (geweest) ;-)  Het goede nieuws is dat God steeds weer jonge mensen heeft gebruikt om Zijn plan over te brengen en generaties te veranderen.
Jozef, David, Daniel, Jeremia, Maria etc. Denk bijvoorbeeld ook aan Charles Spurgeon.
Maar ook de schrijver van de vorige hymne uit deze serie, Isaac Watts, was nog maar een tiener toen hij gave gedichten/hymnen schreef.

Het enige dat we verder nog van William Featherston weten is dat hij de Methodist Church in Montreal bezocht. Verder gaat nog het verhaal dat hij nadat hij deze poem had geschreven, deze naar zijn tante in Los Angeles stuurde. Deze tante was zó enthousiast dat ze manieren zocht om het gedicht en hymne in wording, zo snel mogelijk te laten publiceren.

Enkele jaren na William's jonge dood maakte Adoniram Judson Gordon (oprichter van de Gordon Bible Institute) een melodie bij het gedicht "My Jesus, I Love Thee".
Een lied was geboren. Een hymne, die tot op de dag van vandaag gezongen wordt en tot de meest geliefde liederen behoort.

Net als de schrijver van "It is Well with my Soul", Horatio Spafford, werd ook Gordon goed bevriend met de beroemde evangelist Dwight L. Moody. Gordon hielp hem onder andere met zijn evangelisatiecampagnes in Boston.

Adoniram Gordon

My Jesus, I love Thee, I know Thou art mine;

For Thee all the follies of sin I resign.

My gracious Redeemer, my Savior art Thou;

If ever I loved Thee, my Jesus, ’tis now.

I love Thee because Thou has first loved me,

And purchased my pardon on Calvary’s tree.

I love Thee for wearing the thorns on Thy brow;

If ever I loved Thee, my Jesus, ’tis now.

Vooral het tweede couplet maakt deze hymne tot een Lied voor Pasen.

In Nederland kennen wij dit lied als: "Mijn Jezus, Ik hou van U", lied 392 uit de bundel Opwekkingsliederen. Zie en luister hieronder. De uitvoering is van de CD "In Verwondering", waar ik bijna 30 jaar geleden (al) graag naar luisterde ...

Mijn Jezus, ik hou van U,

ik noem U mijn Vriend.

Want U nam de straf op U

die ik had verdiend.

De grote Verlosser,

mijn Redder bent U;

'k Heb van U gehouden,

maar nooit zoveel als nu.

Mijn Jezus, ik hou van U,

want U hield van mij.

Toen U aan het kruis hing,

een wond in uw zij.

Voor mij de genade,

een doornenkroon voor U;

'k Heb van U gehouden,

maar nooit zoveel als nu.

Ik zal van U houden

in leven en dood.

En ik wil U prijzen,

zelfs dan in mijn nood.

Als ik kom te sterven,

dan roep ik tot U:

'k Heb van U gehouden,

maar nooit zoveel als nu.

Als ik in uw glorie,

uw eeuwigheid kom,

dan buig ik mij v¢¢r U,

in uw heiligdom.

Gekroond met uw heerlijkheid,

zal 'k zingen voor U:

'k Heb van U gehouden,

maar nooit zoveel als nu,

maar nooit zoveel als nu.

tekst: Elly Zuiderveld

door Selah

         ―|-| /-\ |\| S


 Bronnen: '101 More Hymn Stories'―Kenneth W. Osbeck, 'Then Sings my Soul'―Robert J. Morgan, Wikipedia.

"When I Survey the Wondrous Cross"

Serie-Hymnen #16

When I Survey the Wondrous Cross - 1707

Woorden: Isaac Watts, 1674 - 1748
Muziek: Gregoriaans
Arrangement: Lowell Mason, 1792 - 1872

"Maar ik – ik wil me op niets anders laten voorstaan dan het kruis van Jezus Christus,
onze Heer, waardoor de wereld voor mij is gekruisigd en ik voor de wereld."

―Galaten 6:14

In deze aflevering van de Serie-Hymnen een hymne van ruim 300 jaar oud!

Isaac Watts schreef dit lied in 1707 en gaf het oorspronkelijk de titel: "Crucifixion to the world by the Cross of Christ", geïnspireerd op het Bijbelvers Galaten 6:14, zie hierboven.

Watts werd geboren in Southampton, Engeland, en was de oudste van uiteindelijk negen kinderen. Op het moment van Isaac's geboorte zat zijn geleerde vader in de gevangenis omdat hij een afwijkende kijk op het Evangelie zou hebben. Andere tijden.. Hoewel...
Isaac bleek een pienter baasje. Op zijn 5e leerde hij Latijn, op zijn 9e Frans en op zijn 11e Grieks. Het geeft blijk dat hij als jongen al leergierig was.

Watts is vaak als "de vader van Engelse hymnody" betiteld. Hij was een voorstander van liederen in 'nieuwe stijl', en daarmee zouden we kunnen zeggen een verre voorvader van de hedendaagse aanbiddingsliederen.
Isaac uitte zijn zorgen over de staat en manier waarop de zang in de samenkomsten werd uitgevoerd. Psalmen werden destijds langzaam gezongen en iedere 1e regel werd eerst door een diaken voorgelezen. Moet inderdaad nogal saai geweest zijn ;-)
Watts schreef er ooit het volgende over: "The singing of God's praise is the part of worship most closely related to heaven; but it's performance among us is the worst on earth."
Kan de beste man wel begrijpen .. ;-)

Toen Isaac thuiskwam van de zoveelste saaie samenkomst zei zijn vader: "Waarom geef je ons dan niet iets beters, jongen?!" Nog voor de avonddienst begon had Isaac een nieuw lied geschreven. Deze werd enthousiast ontvangen door de kerkgangers. Vanaf die zondag schreef de wijze jonge poëet elke zondag een nieuwe hymne, voor een periode van 2 jaar!

Watts (her)schreef Psalmen in lijn met de Nieuwtestamentische boodschap. Sommige van deze liederen zijn nog steeds in gebruik. Ook een bekende: "I sing the Mighty Power of God".
Eigenlijk is Isaac Watts dus de uitvinder van Psalmen voor Nu  :-)

De bijzonder mooie woorden van het 1e en laatste couplet:

When I survey the wondrous cross

On which the Prince of glory died,

My richest gain I count but loss,

And pour contempt on all my pride.

To Christ, who won for sinners grace

By bitter grief and anguish sore,

Be praise from all the ransomed race

Forever and forevermore.

De bekende poëet Matthew Arnold bestempelde deze hymne als de grootste in de Engelse taal.
De melodie is gebaseerd op een Gregoriaanse cantate. Volgens de geschiedschrijvers de oudste kerkmuziek die wij kennen. Zo wordt nieuw & oud weer eens herenigd.

Vóór het ontstaan van deze hymne in 1707, werd Isaac Watts pastor van de Mark Lane's Church in Londen. Op zijn 24e verjaardag, 17 juli 1698, hield hij zijn eerste preek.
De bekendste Engelse hymne-schrijver Charles Wesley heeft eens gezegd dat hij liever dit lied had geschreven dan al zijn eigen liederen bij elkaar. Lijkt mij een overdreven collegiale opmerking.. maar niet geheel onterecht.
De wereldwijd meeste gezongen Isaac Watts-hymne is waarschijnlijk Joy to the World.
Geen Kerst zonder deze populaire hymne..

Graf van Isaac Watts in hartje Londen

Isaac Watts stierf op 74-jarige leeftijd. Hij is van grote invloed geweest op de kerkzang. 
Klik hier voor meer van zijn nalatenschap.

door The Gaithers Gathering, 2007

Kathryn Scott

       ―|-| /-\ |\| S

Bronnen o.a.: Wikipedia, '100 Hymn Stories'―Kenneth W. Osbeck, 'Then Sings my Soul'―Robert J. Morgan.

"In the Garden"

Serie-Hymnen #10

In the Garden - 1912

Woorden en Muziek: C. Austin Miles, 1868 - 1946

"Na deze woorden keek ze om en zag ze Jezus staan, maar ze wist niet dat het Jezus was.
Maria uit Magdala ging naar de leerlingen en zei tegen hen: ‘Ik heb de Heer gezien!’
En ze vertelde alles wat hij tegen haar gezegd had."

―Johannes 20:14,18

C. Austin Miles was een apotheker. In zijn latere leven begon hij hymnen te schrijven en tevens werkte hij mee aan de muziek voor conferenties, kerken en (jeugd)kampen. Fotograferen was zijn grote hobby. Toen nog met joekels van apparaten en een donkere kamer om de foto's te kunnen ontwikkelen. Hij gebruikte deze ruimte echter ook voor iets anders: Voor zijn geloofsleven. Om Gods woord in zijn hart te laten zinken.

Hebben wij allemaal niet een zo'n kamer nodig? Een ruimte waar het Licht kan doordringen tot in ons hart?

Op een dag en maart 1912, terwijl hij wachtte op een filmpje dat aan het ontwikkelen was, opende hij de Schrift bij Johannes 20, zijn favoriete Bijbelgedeelte.

Later zei hij:
"Toen ik die dag dit gedeelte las was het alsof ik het verhaal binnenliep ...
Mijn handen rustten op mijn Bijbel en toen het licht van de blauwe muur dimde was het alsof ik bij de ingang van die tuin stond. Er liep een kronkelpaadje naar beneden met schaduwplekken van de olijfbomen. Een vrouw in het wit liep met haar hoofd gebogen langzaam door de dauw van die vroege ochtend.
Het was Maria.
Toen zij bij het graf kwam en vooroverboog, schrok ze en rende weg. Johannes arriveerde ook bij het graf en keek voorzichtig naar binnen. Even later arriveerde Petrus die Johannes in zijn wapperend gewaad niet had kunnen volgen.
Toen zij de graftombe verlieten kwam opnieuw Maria bij het graf. Ze leunde met haar arm tegen de steen en huilde. Toen ze zich omdraaide zag ze Jezus staan.
En toen zag ìk hem ook staan. Ik wìst, het is Jezus. Ze knielde voor Hem neer strekte haar arm uit, keek in zijn ogen en snikte; Rabboeni!
Toen 'ontwaakte' ik, greep mijn Bijbel stevig vast terwijl mijn lichaam trilde. Naar aanleiding van wat ik voor mij had zien gebeuren schreef ik zo snel als ik kon deze lyrics. Diezelfde avond schreef ik ook de muziek erbij."

Het is goed wanneer wij bij het Bijbellezen voor ons zien wat er geschreven staat .. Laten we onze verbeelding gebruiken, onze ogen sluiten en Gods Woord zìen.

Jezus leeft !

"O Sacred Head, now Wounded"

Serie-Hymnen #9

O Sacred Head, now Wounded - 1153

Woorden toegeschreven aan: Bernard van Clairvaux, 1091 - 1153
In het Duits vertaald door: Paul Gerhardt, 1607 - 1676
In het Engels vertaald door: James W. Alexander, 1804 - 1859
Muziek: Hans Leo Hassler, 1564 - 1612
Arrangement: Johann S. Bach, 1685 - 1750

"Ze vlochten een kroon van doorntakken en zetten die op Zijn hoofd.
En ze spuwden op Hem, pakten Hem de rietstok weer af
en sloegen Hem tegen het hoofd."

―Mattheüs 27:29,30

Paul Gerhardt

Een bijna millennium oude hymne ... Een klassieker, nog altijd massaal gezongen in de laatste week voor Pasen.

Bernard van Clairvaux groeide op in een welgestelde aristocratische omgeving maar al snel voelde hij dat de Heer hem riep in de bediening van het kloosterleven.
Op zijn vijfentwintigste stichtte hij het klooster van Clairvaux, een Frans plaatsje dichtbij de grens met Zwitserland.
Het is overigens niet 100% zeker dat Bernard van Clairvaux dit lied heeft geschreven. Hoe dan ook, de woorden vormden in de 17e eeuw voldoende basis voor de Duitse dichter en predikant Paul Gerhardt om ze naar het Duits te vertalen: "O Haupt voll Blut und Wunden"

Woorden die de schaamte verbeelden voor de pijn die Hìj, Christus Jezus, voor ons leed.
De Schuldbetaler ..

mine, mine was the transgression,

but Thine the deadly pain.

St. Bernard van Clairvaux was een monnik met grote invloed. Hij zou de rest van zijn leven in het klooster te Clairvaux blijven en koningen en pausen adviseren. Hij was tevens een voorvechter van de leer van de Drie-eenheid.
De schaduwzijde is helaas dat hij ook de soldaten van de zogenoemde Tempeliers steunde in hun oorlog tegen moslims in het Heilige Land. Hij was voorstander van 'geest & zwaard'.
De man was een paradox ..

Het verhaal achter de hymne is al met al niet zo indrukwekkend. Het scenario waarop de woorden zijn gebaseerd des te meer ...

O sacred Head, now wounded,

with grief and shame weighed down,

Now scornfully surrounded with thorns,

Thine only crown

Paul Gerhardt had een moeilijk leven tijdens de 30-jarige oorlog en later een leven vol gebrokenheid. Hij verloor zijn vrouw en vier kinderen.. Voor meer klik hier.

Het originele arrangement van deze hymne is geschreven door niemand minder dan Johann Sebastian Bach. Zonder twijfel één van de grootste componisten.
Bach was een toegewijd christen. Een bekende uitspraak van hem is: "De belangrijkste reden voor het maken van muziek is om onze geest te vernieuwen en boven alles God te eren."

In Nederland heeft dit lied de naam: "O Hoofd vol Bloed en Wonden".

 Ze liepen naar Hem toe en zeiden: ‘Leve de koning van de Joden!’, en ze sloegen Hem in het gezicht.

―Johannes 19:3

Ik heb hun Uw naam bekendgemaakt en dat zal Ik blijven doen, zodat de liefde waarmee U mij liefhad in hen zal zijn en

Ik in hen.

―Johannes 17:25,26

Zijn liefde en genade is eeuwig ...

           ―|-| .

"Jesus Paid it All"

Serie-Hymnen #8

Jesus Paid it All - 1865

Woorden: Elvina M. Hall, 1820 - 1889
Muziek: John Thomas Grape, 1835 - 1915

".. niet met bloed van bokken en jonge stieren maar met Zijn eigen bloed.

Zo heeft Hij een eeuwige verlossing verworven."

―Hebreeën 9:12

"Al zijn je zonden rood als scharlaken, ze worden wit als sneeuw"
―Jesaja 1:18

Deze hymne werd op een zondagmorgen in 1865 geschreven door een burgervrouw met de naam Elvina Hall. Op moment van schrijven zat zij in de koorruimte van de Street Methodist Church of Baltimore, Maryland zogenaamd te luisteren naar de preek van haar pastor, George Schrick. Maar ze was er met haar gedachten niet bij. Althans, niet bij de preek. Herkenbaar ;-) In plaats van te luisteren naar de preek begon ze een gedicht te schrijven in het schutblad van haar liedboek.

Na de dienst liep ze met enig schuldgevoel maar ook enthousiasme naar de predikant toe om te vertellen wat ze geschreven had. En nagelaten had ..
Dat ging ongeveer zo:

 Mevr. Hall: "Dominee, ik vond uw preek erg fijn vanmorgen, maar ehmm, nou, eigenlijk heb ik helemaal niet geluisterd. Weet u, tijdens de prediking dacht ik eraan hoe wij Gods vergeving en liefde wèrkelijk kunnen begrijpen. En deze woorden kwamen in mij op. Heeft u tijd om ze even te lezen?"
 Pastor Schrick: "Natuurlijk, Elvina. En je hoeft je echt niet schuldig te voelen voor wat je tijdens de preek gedaan hebt hoor. Het is goed mogelijk dat Gods Geest door jou heen werkte terwijl ik aan het preken was.."
 Mevr. Hall: Dus u bent niet boos dat ik dit gedicht schreef in plaats dat ik naar de preek luisterde?"
 Pastor Schrick: "Welnee Elvina! Wat jij gedaan hebt kan alleen als Gods Woord wortel schiet in ons leven. Het doet me denken aan iets anders. Een paar dagen geleden gaf onze organist, John Grape, mij een kopie van een melodie die hij recent had geschreven. Als ik mij goed herinner had hij het de titel gegeven: All to Christ I Owe. En weet je Elvina? Ik denk dat dit de perfecte melodie is voor jouw gedicht. Wacht, ik heb de kopie in mijn Bijbel! Lees jij nog eens je eerste zin dan kijk ik of het bij John's melodie past. 
 Mevr. Hall:

I hear the Savior say,

'Thy strength indeed is small;

Child of weakness, watch and pray,

Find in Me thine all in all.'

 Pastor Schrick: Oh, dat is prachtig Elvina. Het enige dat we nog nodig hebben is een goed refrein.

 Mevr. Hall:

Jesus paid it all,

All to Him I owe;

Sin had left a crimson stain,
He washed it white as snow.

John Grape was een kolenhandelaar en organist van deze kerk in Maryland. Daarnaast deed hij ook veel zondagsschoolwerk. 

Doet ons opnieuw herinneren aan het feit dat God werkt doorheen 'gewone' mensen.
Een gewone vrouw in het koor van de kerk. Maar God gebruikt haar krabbeltjes in haar liedboek, lang na haar dood ..

Als je wenst dat God je gebruiken wil, denk dan niet te groot ....

"Nothing you have not given away, will ever really be yours."
―C.S. Lewis,
Mere Christianity (Onversneden Christendom)

          ―|-| /-\ |\| S

"The Old Rugged Cross"

Serie-Hymnen #3

The Old Rugged Cross - 1913

Woorden: George Bennard, 1873 - 1958

Muziek: George Bennard

"Hij heeft in Zijn lichaam onze zonden het kruishout op gedragen,
opdat wij, dood voor de zonde, rechtvaardig zouden leven.

Door Zijn striemen bent u Genezen."

―1 Petrus 2:24

Vandaag weer een 'nieuw' hymne-verhaal. En omdat we in de periode van de Lijdenstijd leven, dit keer een Paaslied: "The Old Rugged Cross". Ook weer een prachtig lied.
Deze bekende hymne werd geschreven en gecomponeerd door George Bennard in 1913 en wordt gerekend tot één van de favoriete hymnen van de 20e eeuw.
In het Nederlands kennen wij dit lied als "Het ruw houten Kruis", lied nr. 836 uit de bundel van Johannes de Heer.

Het verhaal achter de woorden van The Old Rugged Cross is eigenlijk niet heel bijzonder. Er zijn genoeg hymnen waarvan de geschiedenis een stuk indrukwekkender is. Maar het lied zelf is nog steeds een geliefde klassieker en mag daarom niet ontbreken in deze serie, dacht ik.

George werd geboren in de staat Ohio, kort na de Burgeroorlog. Enkele jaren later verhuisde het gezin naar de staat Iowa omdat zijn vader daar kon gaan werken als mijnwerker. Hun huis stond in een dorp met de mooie naam Lucas. In dit plaatsje gaf de jonge George tijdens een samenkomst van The Salvation Army zijn hart aan de Heer. Hij was 16 jaar jong toen hij de wens had om te gaan dienen in 'het leger'. Maar de plotselinge dood van zijn vader maakte dit onmogelijk en de jonge George moest gaan werken voor zijn moeder en zussen. Een paar jaar later vertrok hij naar Chigago, trouwde en ging alsnog dienen bij de Salvation Army, het leger des Heils.

Na zijn tijd bij het leger was hij nauw betrokken bij opwekkings-samenkomsten in Michigan en New York.
Hier kreeg George een teleurstellende ervaring dat hem stil deed zetten bij het kruis van Christus en wat het werkelijk betekent om mét Hem te lijden. Hij kwam tot de conclusie dat het Kruis veel meer is dan slechts een religieus symbool; namelijk het hart van het Evangelie.

Op een dag in 1913, werd George geïnspireerd door een samenkomst in Albion, Michigan, en componeerde hij een melodie waar hij de woorden van het eerste couplet van The Old Rugged Cross op schreef. Deze woorden vertolkte de zoektocht en het diepe verlangen van zijn hart:

On a hill far away
stood an old rugged cross,

the emblem of suffering and shame;

and I love that old cross where the dearest and best

for a world of lost sinners was slain.

∞

So I'll cherish the old rugged cross,

till my trophies at last I lay down;

I will cling to the old rugged cross,

and exchange it some day, for a crown.

Vanaf het moment dat deze hymne voor de eerste keer bij samenzang werd gebruikt in Chicago, werd het snel een geliefd lied door heel Amerika en niet veel later ook in Europa.

In de tijd ná het schrijven van The Old Rugged Cross, diende George nog 40 jaar in het Leger van de Heer.
Op 9 oktober 1958 verwisselde hij zijn aardse kruis voor een hemelse kroon.