"Hoe gaat het met je?"

De afgelopen weken kreeg ik de vraag van verschillende mensen te horen/lezen. 
"Hoe gaat het met je?" Je hebt al een tijdje niets geschreven, enzovoort.

Het antwoord is heel simpel, helaas: Het gaat slecht met mijn gezondheid.

De pijn in mijn lichaam wordt weer meer en meer en is vaker nìet dan wel te accepteren..
Maar ja, zolang een mens adem heeft, leeft, moet hij de pijn erbij nemen. Maar hoe ver gaat acceptatie? Hoe ver reikt onze overgave? 

Mensen zijn niet geboren om ziek te zijn en/of lichamelijke pijn te verduren, toch?
Ons lichaam schreeuwt er nee! tegen. Ons hoofd zegt nog harder nee. We komen in verzet.
Tja, oorspronkelijk werden we geboren in een volmaakte wereld. Maar dat is lang geleden.. De wereld is nu vooral gebroken. We moeten er maar mee dealen.

We can ignore even pleasure. But pain insists upon being attended to. 

God whispers to us in our pleasures, speaks in our conscience,

but shóuts in our pains;

it is His megaphone to rouse a deaf world.

―C.S. Lewis, The Problem of Pain

Het is worstelen met onze diepste gevoelens, en wanneer we God serieus nemen, wordt het een heilige worstelpartij .. een Jakob-je.
Chronische pijn zet je gevangen. Je bent een gevangene van je eigen lichaam.

Mensen die deze pijnen niet kennen, kennen ook niet de gevolgen ervan. Ook al is het de ene dag iets minder dan de andere, de pijn verdwijnt niet. Nooit. Je gaat er mee naar bed en staat er mee op. Je kunt niet meer de deur uit wanneer jìj dat wilt.
De spontaniteit van het leven verdwijnt beetje bij groter beetje. Visites zijn passé evenals verjaardagen. Dat laatste is dan ook de enige zegen ;-)

Wanneer de pijn overheerst ben je het liefst alleen met hem of haar.

De eenzame pijn wordt je trouwste metgezel ...

Je wilt net als gezonde mensen ook gewoon zo graag dingen ondernemen! Zoveel mogelijk van het leven genieten, nou ja, op een gezonde manier dan...

De pijn, en daar bovenop het onbegrip van de omgeving (toch zie je er best goed uit hoor), de veroordeling (ach het is bij hem vooral psychisch), de afwijzing (zieke christenen hebben een te klein geloof want een kind van God behoeft niet ziek te zijn), de beperking (bv. nooit "papa" worden). De lijst van loslaten is te lang..

Onze hemelse Vader is Papa Vader van zijn Zoon. En Hij moest óók lijden. Waarom?!?

Hoe simpel theologisch die "waarom" ook in te hokken is, het blijft niet te bevatten.

Eén ding is in geloof zeker: Hij wacht op ons. Aan het einde van deze heftige rit is Hij daar!!
Pas dan komen de antwoorden op al onze "waaroms?!".. of niet... Want misschien zullen ook onze vragen voorgoed verleden tijd zijn, net als onze pijn. Christus, die voor ons leed, zal zèlf het Antwoord zijn.

Van de bikkelharde wereld zul je vooral onbegrip ervaren. Laat ze maar, ze weten niet beter.
Wij hoeven niet bang te zijn.

The real problem is not why some humble, pious, believing people suffer,

but why some do not.

―C.S. Lewis

Voor hen die zich geen raad meer weten met hun verdriet, ziekte en/of lichamelijke pijn, voor de gewonde mens die onderweg ook even de moed verloren heeft: Geef nooit op, ook niet als God zwijgt. (Christa Rosier). Geef het óver..
De Vader staat aan het einde van de Weg op jou te wachten. Laat dat onze hoop zijn.
Wees niet bang.

Wanneer je aardse dromen uitéén spatten, wordt een hemelse droom zichtbaar ...

  Maran Atha!

    ―|-| /-\ |\| S

Eenzaamheid

Ik weet niet hoe en waarom maar ik heb iets met Eenzaamheid.

Een overigens niet gezochte eenzaamheid, maar een trouwe metgezel op de onverwachte wegen van dit leven.

Wanneer je alleen leeft ben je vaak eenzaam. Toch is dat slechts een gevoel, dacht ik.
Want laten we eerlijk zijn, ergens diep vanbinnen voelen wij ons allemaal eenzaam.

Zou het zo kunnen zijn dat deze eenzaamheid voortvloeit uit een soort ingeboren heimwee?
Kan niets anders zijn dan ons collectieve heimwee naar het Paradijs.

Een universeel verlangen naar volmaakte vrede.

“If we find ourselves with a desire that nothing in this world can satisfy, the most probable explanation is that we were made for another world.”  ―C.S. Lewis.

Eenzaamheid wordt versterkt door pijn: Fysieke pijn die niet ervaren wordt en kàn worden door de mensen om je heen. Of door geestelijke pijn, die niemand anders kan voelen dan enkel jijzelf.
Of wanneer het water tot aan je lippen komt staan in deze tijd van economische crisis.
Gevoel van eenzaamheid wordt versterkt wanneer je niet meer bij datgene kunt komen waar je het meest van houdt.

Eenzaamheid kent maar 1 loyale reisgenoot: Jezus.
Loop met moedige stappen het Onbekende tegemoet. Probeer zo dichtbij te komen als maar mogelijk is. Raak de Liefde aan. Wandel dan weer terug in het besef dat enkel de Eeuwige je kan omarmen met een eeuwige liefde. ―Jeremia 31:3.
En heb de moed om uit te delen.
Als God zwijgt, geef dan niet op. Want wanneer je aardse dromen uitéén lijken te spatten, wordt een hemelse droom (pas) zichtbaar ...

All the hearts who are content
And all who feel unworthy 
And all who hurt with nothing left
Will know that You are holy

 

Geboortepakje en een naaktslakje

Heb vaak heimwee naar het Paradijs. Steeds meer eigenlijk. Aangewakkerd door o.a. pijn, eenzaamheid, prachtige natuur of gewoon een 'simpele' warme douche. Het paradijs: Gewoon in je Adamskostuum door de natuur banjeren, geen eenzaamheid voelen, een visje eten en nooit (meer) gestoken worden door muggen, teken of andere irritante zondeval-achtige nare beestjes..
Herkenbaar, die paradijselijke heimwee?

Paar weken geleden begroette ik een onverwachte bezoeker in de badkamer: Een naaktslakje. Het was niet in mijn eigen donkere badkamer, maar zo één waar je heerlijk een raampje kunt opendoen en dan een beek met watervalletjes hoort stromen, weet je wel ..

Finnihy River - Kerry, Ierland

Vond het een komisch moment; een naaktslak tegen de douchewand. De gedachte die bij me opkwam, terwijl lavendelschuim langs mijn lichaam droop, was dat deze slak zich niet hoeft uit te kleden om schoon te worden.. Geen huisje, geen kleding. Gewoon hélemaal naakt.

Is het niet zo dat wanneer wij ècht de Heer willen ontmoeten, wij naakt voor Hem zullen moeten staan? Bedoel uiteraard niet in ons 'geboortepakje', maar dat onze maskers bij Hem niet werken. Geen fratsen.
Wij kunnen ons voor de Here Jezus niet verbergen, gelukkig ...
Eigenlijk best een bevrijdende gedachte, niet?


 

"Werk aan jezelf!"

De nieuwe godsdienst is het "werken aan jezelf".

We leven in een tijd dat steeds meer mensen voor zichzelf leven. Zowel buiten als binnen het huwelijks-en gezinsleven. Gedwongen en ongedwongen..

Ontplooi jezelf! Zorg dat je onafhankelijk bent! Geniet! want je leeft maar één keer!

Het zijn de eenzijdige en egoïstische boodschappen van deze tijd. Dit is wat we vandaag om ons heen horen.
Maar gelukkig worden we er niet van.

Het frappante is, vind ik, dat het christelijke wereldje hier ook aan meedoet. Anno 2013 hebben we de workshops voor het uitkiezen in christenland...

Jezus leefde niet voor Zichzelf. Hij kwam om te redden wat verloren was. Jezus gaf Zijn leven letterlijk weg.

Net als Jezus, willen Zijn volgelingen hun leven geven voor hun vrienden. Door die keuze hebben ze niets meer te verliezen, omdat ze in Hem alles hebben. Ze weten dat "verliezen" in Gods Koninkrijk enkel leidt tot vìnden.

Want wie zijn leven zal willen behouden, die zal het verliezen. Maar wie zijn leven zal verliezen om Mij, die zal het vinden. ―Matteüs 16:25.

De tijdgeest manipuleert ons met: Alles is goed, als je er zelf maar achter kan staan.

Het gaat niet om waarheid, laat staan om de Waarheid. Nee, het gaat om authenticiteit.
Maar men verward dit met onze ware identiteit die enkel in onze Maker te vinden is, in God.

Zelfontplooiing en zogenaamde onafhankelijkheid worden gepresenteerd als zaligmakend.
Maar in feite maken deze zogenaamde 'waarden' heel veel mensen uiteindelijk vreselijk ongelukkig.

Daarom hebben therapeuten het zo druk. Zij proberen mensen te helpen weer betekenis aan hun leven te geven. Ze een gevoel te geven zichzelf (uit)gevonden te hebben... Maar de meeste "professionele therapeuten" leggen de nadruk op het individu. Zij stimuleren hun cliënt om zichzelf nóg meer te ontplooien en te 'verwezenlijken'..

Het lijkt wel dè nieuwe religie: "werken aan jezelf". Terwijl problemen vaak juist beginnen door een veel te grote nadruk op het zelf, op de persoonlijke onafhankelijkheid. Het is vast allemaal goed bedoeld van de innemende therapeuten.. maar het is niet het antwoord op het diepe gevoel van eenzaamheid, meen ik.

Het ware antwoord is gelegen in het weggeven van jezelf. De woorden van Jezus zijn vandaag nog net zo waar als 2000 jaar geleden.

Wanneer gaan we dat nu eindelijk eens begrijpen?

Vanille en smaakpapillen

Een blogje vanuit Ierland. Het groene eiland vol ruïnes en verborgen schatten.

Een perfecte plek om even helemaal tot jezelf te komen zoals dat weleens wordt gezegd.
De schoonheid en vreugde van het leven zit hem in de kleine dingen dacht ik.
Zeker wanneer men leert beseffen dat dit de grootste wonderen zijn..

De golfslag van de oceaan.
Een platte steen zo ver mogelijk over het water laten stuiteren.
De oneindigheid ontdekken van de kleur groen.
Een raar trucje van een vreemde hond.
De gratis guitige lach van een klein meisje met blonde vlechten.
Een onverwachte naaktslak op je badkamer.

Men vraagt zich weleens af wat de zin van het leven is.
Volgens mij is het dit: God leren kennen en niet in de laatste plaats jezelf..
Om te beseffen dat wanneer je geniet van een ijsje, dat God degene is die 'vanillestokjes' in klimorchideeën maakte, en smaakpapillen op je tong legde.
De hemel geniet mee wanneer wij genieten van de kleine dingen.
En de hemel juicht als we de Maker van alle dingen danken en aanbidden.

  

Klik hier voor mijn 'ode aan Ierland', incl. 107 foto's en 7 filmpjes

Geloof Mij op Mijn woord

onderOnsje #20

   Lieve Jezus,
U bent begaan met onze pijn. U bent bekend met onze zorgen en eenzaamheid.
Heer! waarom is er toch zoveel lijden!?

Ik weet wel, dat wanneer al het lijden in de wereld verklaard zou worden,
er nog steeds evenveel lijden zijn zal...
En ik weet ook wel Heer, dat onze "waarom's?" altijd waarom's blijven, zolang wij nog hier aan deze wereld kleven.
Maar zou het lijden vanaf nu misschien ietsje minder kunnen, Heer?
Om te beginnen in mijn lichaam en daarna voor de rest van Uw schepping?... 
Oké, in omgekeerde volgorde kan ik mij ook goed vinden. Al kan ik U niet beloven dat ik dit nog lang vol ga houden.

Tènzij, tenzij ik mij er eìndelijk bij neer kan leggen dat Ú mij geleid hebt.. op de plek ..
waar ik nu ben...
Een plek die meestal verloren genoeg voelt, om mij door U te laten leiden ...

Vergeet God genadig te zijn, 

verbergt zijn ontferming zich achter zijn toorn? 

En ik zeg: ‘Ik weet wat mij kwelt,

de hand van de Allerhoogste is niet meer dezelfde.’
Ik denk terug aan de daden van de HEER – ja, ik denk aan Uw wonderen van vroeger, overweeg elk van Uw werken, en houd in gedachten Uw grote daden. 

~Psalm 77:10-13 

   Mijn geliefde,
  .. zucht...

Geloof Mij op Mijn woord als Ik zeg dat Ik je nooit zal verlaten. Nòòit. Dat beloof Ik je.
Ik zal je pijn veranderen in hoop en eeuwige vreugde!
Ik voel de pijn in je lichaam, Ik ken het stukje van jouw bestaan. En welke plek of situatie dat ook was of ooit zal zijn, weet dat Ìk daar al eerder ben geweest..

Er komt een tijd dat je meer dan ooit Mijn liefde zult ervaren.
Leg tot die tijd maar stilletjes je hoofd in Mijn boezem. Hoor je dat? Mijn hart klopt ook voor jou.
Wees niet bang .. je bent Abba's kind!

Hierbij kun je lezen: 2 Korinthe 1:3-6

Het is oké

OnderOnsje #15

  Lieve Jezus,

Hoe lang nog zult U mij vergeten, hoe lang nog verbergt U voor mij Uw gelaat?

Hoe lang nog wordt mijn ziel gekweld door zorgen en mijn hart door verdriet overstelpt, dag aan dag? -Psalm 13.

Heb erbarmen HEER, want ik verkeer in nood, mijn ogen zijn gezwollen van verdriet, mijn ziel en mijn lichaam verkwijnen! -Psalm 31.

Laat ze niet om mij lachen nu mijn voet wankelt ... àltijd vergezelt mij de pijn. -Psalm 38.

HEER, mijn redder, overdag schreeuw ik het uit, ’s nachts zit ik stil voor U neer. Laat mijn gebed U bereiken, luìster naar mijn klagen. -Psalm 88.

 

Keer U tot mij en wees mij genadig. 

Zie mij in mijn nood, in mijn ellende, vergeef mij al mijn zonden.

~Psalm 25:16a,18

  Geliefde,

... zucht ... Het is oké. Ik begrijp je.

Het is oké, vriend.

Waar jij nu bent, en was of ooit zult zijn, ben Ik al geweest ... Ik begrijp je.

Ooit verging Ik van de pijn.. Ik voelde Mij vreselijk eenzaam. Totáál verlaten zelfs..

Je citeert enkele Psalmverzen. Wist je dat Ik als tiener ook vaak de Psalmen las? Die van David, Asaf en de kinderen van Korach. Later, op Mijn meest eenzame moment, citeerde Ik Psalm 22; "Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?"

Maar die onmenselijke pijn en kosmische eenzaamheid had Ik ervoor over om de mensheid voor eeuwig te verlossen. Ik dacht toen ook aan jou..
En geloof me, Ik ben je nooit vergeten!
Ik heb je lief. Vertrouw op Mij, Ik ben je God. -Psalm 31:15.

 Het is oké.

Beukenblaadjes

Ik wandel in een prachtig bos.
Helemaal alleen.

Er staat een briesje wind.
Overal vreemde maar aangename geluidjes.

Het bos neuriet.
Mijn hart doet mee.
Momentjes van geluk.
~

Geknisper van schurende beukenblaadjes maken het lopen lichter.

Nou ja, ik doe alsof..
Een windvlaag neemt een wolk van bladeren mee.
Ze nemen alle tijd voor een laatste groet aan de takken op hoogte.

Pasteltinten hebben deze middag de overhand.

Hier en daar nog felgroene blaadjes.

De lucht over de Utrechtse Heuvelrug zorgt voor een vriendelijk licht.
~

Zacht zijn mijn fluisteringen met God.

Zacht is Zijn stem.

Ik hoor kastanjes landen op het zachte mos.

De wind zet aan.
Doet bomen voorzichtig maar gehoorzaam buigen voor de Schepper.
Takken zwieren mee.
Blaadjes dansen.

Hé,
hoor ik daar de hoeven van een ree?
Mm, misschien enkel gehoopt.

Eén ding weet ik zeker:

Er is nog steeds een geloof die bergen kan verzetten!
Een God die altijd groter is.

Een liefde die troost en vergeeft.

~

In dit leven wordt je gepolijst voor de eeuwigheid.
Het is daarom oké om alleen te zijn.

Zolang je maar Vrij bent.

Ik richt mijn blik omhoog, ver voorbij de hoge beuken.

Kijk in een tijdloze zone.

Want de tijd zal nooit weten,

Wat ik daar zie..
~
Gods adem is voelbaar in alle uithoeken van de aarde.

Alles juicht voor de Schepper.

Blaadjes dwarrelen in salto's naar beneden,
laten met plezier gaten achter in het bladerdak.

Een warme knipoog van de zon.
~
Wie is een God als de Maker van alles dat ademt?!
God, Ú bent mijn God.
Nooit heb ik alleen gewandeld ..

Stap voor Stap

Het is genoeg !

De titel springt er uit hè..

Heb hem letterlijk uit de Bijbel geplukt, en wel uit 1 Koningen 19:4, de NBG '51 vertaling.

'Het is genoeg geweest. Hoe lang nog, Heer?!' Het zijn kreten die mij na aan het hart liggen.

Hoe lang nog, HEER, zult u mij vergeten, hoe lang nog verbergt u voor mij uw gelaat?

―Psalm 13.

Deze kreet: "Het is genoeg!" kwam uit de mond van niemand minder dan Elia. Hij is, samen met Petrus, mijn absoluut favoriete Bijbelfiguur.

Niemand minder dan 'de raven' kwamen hem aan de oever van de beek Kirit iedere morgen en avond brood en vlees brengen. Hoe raafgaaf is dat!?!
Elia streed voor God en Zijn Koninkrijk. Elia was de profeet die het volk van Israël weer terug moest leiden naar de HEER. Uitgekozen door God Zelf.
Maar dit volk was een weerbarstig volk. (Dat zijn ze nog..). Het werd een heftige strijd.. Mede door de afgrijselijke geest van Izebel.. De strijd werd Elia te veel.

"Het is genoeg geweest, Heer", zei hij. Elia kon niet meer en wilde niet meer verder.

Is dat niet een worsteling die wij allemaal van tijd tot tijd ervaren?

Van die momenten dat je de Jordaan over móet steken. Er is geen andere keus. God wil het.. Maar jij niet.. en je hart bonkt. Je hebt God nog maar één ding te zeggen: "Nee God, aub niet, ik kan het niet". Maar uiteindelijk kun je niets anders doen dan je overgeven. Je bonkende hart aan God geven; "hier is mijn hart, neem het Heer, en doe met mij wat U wilt".

In dit leventje worden wij op allerlei manieren beproefd. Gelouterd door God en het leven zelf. Er zijn mensen die heel 'vriendelijk' tegen je doen, maar ze zullen nooit je vrienden worden...

En op een dag kom je tot de conclusie, dat het leven eigenlijk best eenzaam is. Voor elk mens is het de Reis die je alleen begint, en alleen zal moeten eindigen..

Maar het is oké om alleen te zijn, zolang je maar Vrij bent.. Vrij in Christus.

De raaf wordt wel gezien als een symbool van eenzaamheid.

Elia was een eenzame man, maar wel de profeet die in alles gehoorzaam bleef aan God.

Hij deed wat God hem gebood.

Geloven = vertrouwen & gehoorzamen. Dwàrs door de stormen van dit leven heen.

Geloven, is dus zo makkelijk nog niet..

Gelukkig is Zijn Genade genoeg.

 Want je zult nooit Goed zijn, dus zorg ervoor dat je van God bent ! ..

  

  bé God's

Hierbij kun je lezen: 1 Koningen 18:45-19:18 en Psalm 18:32-40